CREDITS :

Regie:
Sherman De Jesus

Camera:
Marcel Prins

Geluid:
Leo Franssen

Montage:
Kees van Kampen

Videomontage: Jaap Jaarsma

Geluidmixage : Bas van Arkel

Kleurcorrectie : Hans Buitink

Muziek:
Egberto Gismonti

Grafisch ontwerp: Koningsberger & Van Duijnhoven

Productie Curaçao:
Edwin Lopez Ramirez

Productie Nederland: Hanneke Versteeg

Producent: Cécile A.M. van Eijk

OCALIA is mede mogelijk gemaakt door:

AMACO Netherlands B.V.,

Antilliaanse Verf Fabriek ,

Avila Beach Hotel,

Banco di Caribe NV,

Prins Bernhard Fonds Nederlandse Antillen en Aruba,

CoBO-fonds,

Curaçao Tourism Development,

Diane M. Henriquez, ,
May Henriquez,
KabNa ,

Stichting Mondriaan Fonds,

NPS,

Maduro Travel Curaçao en Den Haag,

De Stadshof, museum voor naïeve en outsider kunst, Zwolle.

Achteraf in zijn vertrouwde heuvelachtige omgeving creëerde Ocalia de kleurrijke levendige en zonnige wereld van Curaçao. Ocalia verkocht honderden schilderijen aan toeristen en andere Curaçao afficionados. Zijn schilderijen zijn de hele wereld overgegaan, maar hijzelf heeft nooit zijn geboorteland Curaçao verlaten. Terwijl men sprak van schilderkunst en exposeren wilde hij zijn schilderijen gewoon verkopen. Kunst was voor hem een onbekend begrip, evenals artiestendom. Ocalia laat zien dat, in tegenstelling tot de schijnbaar ongecompliceerde vrolijkheid van zijn schilderijen, Hipólito Ocalia zelf een gereserveerde natuur had en hij de wereld om zich heen met een zekere scepsis bekeek.

De film OCALIA gaat over de wording van een schilder en over de simpele vreugde van het maken, dat aan zijn werk als naïeve schilder is te beleven.
OCALIA gaat over een soort Caribische tempoe doeloe, het eeuwige verlangen naar een vergane tijd en plaats. Hipólito Ocalia was een markante persoonlijkheid; met veel doorzettingsvermogen brak hij door als kunstenaar en wist anderen voor zijn werk en zijn Curaçao te interesseren. In tegenstelling tot de schijnbaar ongecompliceerde vrolijkheid van zijn schilderijen had Ocalia zelf een gereserveerde natuur en bekeek hij de wereld om zich heen met een zekere scepsis. Zoals vaker bij naïeve schilders was hij een geïsoleerd figuur. Hij woonde in een heuvelachtig landschap met zandweggetjes. Daar achteraf in zijn eigen vertrouwde schuur met rietendak creëerde hij zijn wereld, zijn kleurrijke levendige en zonnige wereld van Curaçao.

Het verhaal van Ocalia wordt verteld aan de hand van het dagboek dat Ocalia achterliet. Met beelden van zijn werk, verhalen van zijn vrouw Nono en aan de hand van herinneringen van de diverse Ocalia-kopers in Nederland, de Verenigde Staten, en Curaçao komt Ocalia in beeld. We vergelijken zijn naïeve schilderijen met de werkelijkheid en omgekeerd. We kijken naar plekken die belangrijk voor hem zijn geweest, en zoeken naar sporen in het landschap en naar mensen die zijn werk hebben geïnspireerd. We maken gebruik van een commentaarstem die de rol van Ocalia op zich neemt en uit zijn dagboeken voorleest. De camera zal door gebruikmaking van daartoe geschikte lenzen, de speciale manier van kijken van Ocalia oproepen. Net als de kunstenaar met zijn schilderijen, zal de film de kijker uitnodigen om deze bijzondere en kleurrijke werkelijkheid binnen te stappen.