CREDITS :

Research, Scenario, Regie:
Esther Pennarts

Camera:
Albert van der Wildt

Geluid:
Marzouk Magouz, Mark Witte,
Hugo Lammertse, Fokke van Saane,

Montage:
Maurits Guépin

Mixage:
Tom Stramrood

Apparatuur:
VOF De Blikopener

Uitvoerend producent NPS: Janny Thiemann

Producenten:
Cécile van Eijk, Sherman de Jesus

DE LANGE ADEM VAN ZUILEN
is mede mogelijk gemaakt door:

Gemeente Utrecht,

Fonds Sociale Integratie,

Wijkbureau Noord West,

Stichting K. F. Hein Fonds,

Fentener van Vlissingen Fonds,

Mama Cash.

De Lange Adem van Zuilen is een filmisch document over een wijk die met vallen en opstaan een nieuwe weg inslaat.

Bewoners van de Utrechtse wijk Zuilen, waaronder ook veel allochtonen, gaan gebukt onder een negatief imago. Kom je uit Zuilen, dan heb je een probleem. Verpauperde woonwijken, criminaliteit, hoe kan je daar nou wonen? Zuilen was voor fotograaf en filmmaakster Esther Pennarts lange tijd onbekend terrein. Ook zij kende de wijk alleen via krant en televisie als ”de probleemwijk”. Toen ze er in de zomer van 1995 kwam wonen, was de eerste kennismaking verre van aangenaam. Junks, brandstichtingen, lastige rondhangende jongeren. Het wonen en werken ging gepaard met angst. In deze documentaire gaat zij zelf op onderzoek en ontdekt dat de mensen het er niet bij laten zitten. Tegelijkertijd rijst de vraag, (tegen haar grote ideaal indruisend) of het wel mogelijk is om met zoveel nationaliteiten samen te leven?

In De Lange Adem van Zuilen ontmoet Esther Pennarts, Annie Cabo, Truus van Beuningen en Monaïn Kharrate. Bewoners die met hart voor de wijk hun verhaal vertellen. Zij hebben schoon genoeg van het door de buitenwacht opgelegde negatieve imago van probleemwijk. Zij vluchten niet weg voor de problemen, maar gaan confrontaties aan met hun buurtbewoners en proberen nader tot elkaar te komen om zo hun wijk weer veilig en leefbaar te maken. Toch blijft de kwetsbaarheid van de mensen voelbaar. De openheid is nog ver te zoeken. Zeggen wat je denkt roept angst op.

Door alles heen speelt het harde verleden van een wijk waarvan de bewoners weinig of geen vertrouwen meer hadden in elkaar en in de gemeente. Af en toe lukt het ze om de leefbaarheid in hun buurt samen op te krikken en de onderlinge band te verstevigen. Dat geeft de mensen hoop en is aanleiding tot initiatieven, een strijdbare houding en een hernieuwde waardering voor elkaar en hun wijk