CREDITS :

met speciale dank:
Dirk Horringa
Greet Rijff
Anton Veldkamp
Emma Dorn
Martijn Donker
Ineke Hosmar
Philippe Visser
André Hankers
Louise Boveree-Roos
Margot Spiegel-Kramer
Jellie Wiersma
Maarten Houtman

Scenario & Regie :
Sherman De Jesus

Research:
Lies Janssen
Rose Mary de Boer

Camera:
Albert van der Wildt
Alex de Waal

Geluid:
Carla van der Meijs
Mark Witte
Johan de Ligt
GertJan Miedema
Arnold Vogel
Pander Roskam

Montage:
Pim Verdonk

Mixage:
Martin Claassens

Productie:
Nathalie Nijkamp

De Tijd Op Je Hielen is geen zoektocht naar onsterfelijkheid en wil ook geen handleiding zijn om het leven te verlengen, of een oproep om als oudere vooral jong te blijven. De Tijd Op Je Hielen brengt de kijker op de drempel van die momenten in ons leven waarin we ons realiseren dat het leven eindig is. Zoals het gevoel dat plotseling kan opdoemen dat je in een vreemd land woont, of dat je lichaam niet meer is wat het geweest is, of de groeiende angst dat er geen weg terug is, en tenslotte het verpletterende besef dat niet de tijd voorbij gaat, maar jijzelf.

De obsessie met de jeugd en de verdeling van onze maatschappij in jong en oud is zo volledig, zo diep ingebed in onze psyche, dat de bewering dat dit een valse en oneigenlijke indeling is, als gekkigheid wordt ervaren. De reclame reikt ons onophoudelijk beelden aan van ongestoord jeugdig geluk. Het bejubelen van de jeugd gaat eindeloos door evenals het degraderen van de ouderdom. Dat hier niks van klopt is niet meer belangrijk. Met de waarheid kan je immers geen hamburgers verkopen.

We ervaren het ouder worden als iets absurds, als achtergang en als een mislukking. Je hoort er niet meer bij, je wordt uitgestoten. Sneller dan je denk krijg je op je werk te horen dat je ergens te oud voor bent. We moeten voor alles altijd jong blijven, gezond en vooral mooi. En van sterven willen we helemaal niks weten. Want dan hoor je er helemaal niet meer bij…

De Tijd Op Je Hielen gaat over wat de jaren en het leven met je doen en laat leeftijd zien als een kunstwerk dat een continue proces vormt met de dood. De serie gaat niet over de eenzaamheid van het ouder worden, maar is een ode aan de mysterieuze schoonheid die je in iemand kunt ontdekken als hij of zij ouder wordt. Een meditatie op het ouder worden: als je niet meer jong en nog niet oud bent, denk je dat je niet meer jong en nog niet oud bent.
Is het geheim dat ouderen met elkaar samen delen misschien dat je niet echt verandert in al die jaren. Wel je lichaam, maar jijzelf helemaal niet?